Recensie | Het labyrint der geesten (Het Kerkhof der Vergeten Boeken #4) – Carlos Ruiz Zafón

Het is al een aantal jaar geleden dat ik begon aan de Kerkhof der Vergeten Boeken-serie geschreven door Carlos Ruiz Zafón. Nadat ik het eerste boek, De schaduw van de wind, gelezen had, was ik deze serie een paar jaar uit het oog verloren. Tot ik begin dit jaar eindelijk deel twee ging lezen. Daarna was ik zo benieuwd naar de rest dat het ook niet lang duurde voor ik de rest van de boeken ging lezen. Vandaag kunnen jullie de recensie lezen van het slotdeel van de serie: Het labyrint der geesten.

Titel: Het labyrint der geesten

Serie: Het Kerkhof der Vergeten Boeken

Auteur: Carlos Ruiz Zafón

Uitgeverij: Signatuur

Genre: Historische roman

Waardering: 4/5 sterren

Daniel Sempere droomt nog vaak over zijn moeder die onder verdachte omstandigheden gestorven is. Zijn beste vriend Fermín probeert hem op zijn unieke manier bij te staan, maar om van zijn nachtmerries af te komen, moet Daniel het mysterie rond haar dood zelf ontrafelen. Net als hij denkt een stap dichter bij de waarheid te zijn, ontmoet hij de eigengereide Alicia Gris. Een geheime opdracht heeft haar van Madrid naar haar geboortestad Barcelona gebracht, een plek met veel pijnlijke herinneringen. Ze moet de verdwijning van een belangrijk politicus ophelderen en het spoor leidt naar Daniels boekhandel. Hun zoektochten blijken nauw verweven en ze stuiten op een duister complot uit het verleden dat elke verbeelding tart. Het brengt niet alleen hun eigen leven in gevaar, maar ook dat van de degenen die hun dierbaar zijn.

20180604_104323

Ik moet zeggen dat ik er wel een beetje tegenop zag om aan dit laatste deel te beginnen. Het labyrint der geesten is namelijk een boek van meer dan 800 pagina’s en daar moet je dus echt wel even de tijd voor nemen. Ik was echter wel heel benieuwd naar hoe het verhaal verder zou gaan en zou eindigen en dus besloot ik me mer toch maar aan te wagen.

Verhaallijnen komen samen

Net als in de voorgaande boeken verschijnen er ook in Het labyrint der geesten weer een aantal nieuwe personages op het toneel. Eén daarvan is Alicia Gris die de opdracht heeft om de verdwijning van een politicus te onderzoeken. Dit dwingt haar om terug te keren naar haar geboortestad Barcelona, waar nog een aantal pijnlijke herinneringen van haar liggen. Tijdens haar zoektocht komt ze in aanraking met de familie Sempere en blijkt haar onderzoek ook belangrijke informatie over het verleden van deze familie te bevatten.

“De herinneringen die een mens in zwijgen begraaft, zijn de herinneringen die hem altijd blijven achtervolgen.”

Langzaam aan vallen in dit boek alle puzzelstukjes op zijn plaats. Verhaallijnen uit voorgaande boeken blijken op verschillende manieren in elkaar verweven te zijn en ook weer verband te houden met de zaak die Alicia op dit moment onderzoekt. Daniël komt bijvoorbeeld veel meer te weten over de dood van zijn moeder en als lezer kom je erachter hoe het verder is gegaan met David Martin, na het einde van De gevangene van de hemel. Uiteindelijk blijken alle verhalen en personages wel op een of andere manier met elkaar in verband te staan. Dit zit allemaal zo ontzettend goed in elkaar, echt heel knap gedaan van Carlos Ruiz Zafón.

Mysterieus, spannend en niet weg te leggen

Het labyrint der geesten is misschien wel mijn favoriete boek uit deze serie. Hoewel ik wel wat opstart problemen had, kon ik het boek op een gegeven moment niet meer wegleggen. Ik moest gewoon weten hoe het verhaal verder ging en hoe alles uiteindelijk in elkaar zou zitten. Dit deel heeft het meest weg van een thriller en als lezer wordt je elke keer nieuwsgierig gemaakt om door te lezen. Ook het mysterieuze sfeertje uit het ouderwetse Barcelona zoals we dat kennen uit de vorige boeken en de reden waarom ik deze boeken zo leuk vind, ontbreekt niet. Uiteindelijk voelden die 800 pagina’s helemaal niet zo lang.

Conclusie

Het labyrint der geesten is echt een hele goede afsluiter van een prachtig vierluik. In dit boek wordt pas echt goed duidelijk hoe goed Carlos Ruiz Zafón over alle verhaallijnen en alle details heeft nagedacht, want in Het labyrint der geesten valt alles precies in elkaar. Ik vind het eigenlijk wel een beetje jammer dat deze serie nu is afgelopen, want ik zou nog wel veel meer willen lezen over de familie Sempere en hun vrienden.

Advertenties

Een gedachte over “Recensie | Het labyrint der geesten (Het Kerkhof der Vergeten Boeken #4) – Carlos Ruiz Zafón

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s